ΕΛΛΑΣ...

Το 2015 θα το πληρώνουμε για δεκαετίες σε πείσμα όσων δεν κατέχουν στοιχειώδη οικονομικά και δεν θέλουν να καταλάβουν. Τέσσερα χρόνια μετά το σοκ του 2010, είχαμε φτάσει στην έξοδο μας από τον σκληρό πυρήνα της κρίσης. Για την ακρίβεια δεν μιλάμε για κρίση, αλλά για την κατάρρευση του μοντέλου της πλασματικής ευημερίας που συνοδεύτηκε από έναν γενικευμένο εκχυδαϊσμό του Νεοέλληνα. Ενός Νεοέλληνα που δεν γνώρισε πολέμους, δεν γνώρισε δυστυχία, δεν γνώρισε πόνο, δεν γνώρισε κομμουνισμό ή δεν κατανοεί λόγω καθολικής ανεπάρκειας ότι η επιστροφή στη δραχμή ισοδυναμεί με πολλαπλάσια τραγωδία σε σχέση με τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Κατοχή μαζί! Δυστυχώς, η σχετική πλειοψηφία του ελληνικού λαού στην πλέον κρίσιμη στιγμή είχε μια διαφορετική εκτίμηση των πραγμάτων και έκανα μια επιλογή που αν μη τι άλλο σήμερα μπορεί να χαρακτηριστεί κατώτερη των προσδοκιών του.

Σήμερα η κατάσταση στην οικονομία ασφαλώς και δεν έχει σχέση με τον… επαπειλούμενο θάνατο του 2015. Αφήσαμε πίσω τον εφιάλτη της δραχμής και μια ομάδα επιπόλαιων ή ανεύθυνων που κυβέρνησαν ειδικά κατά τους πρώτους μήνες και έως την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου. Το τίμημα όμως είναι βαρύτατο. Άμεσο και έμμεσο κόστος περί τα 210 δισ. ευρώ για να μάθουμε τι εστί… ελπίδα! Σήμερα βέβαια και μετά τα όσα έχουν προηγηθεί, η οικονομία δείχνει κάποια σημάδια ανάκαμψης στους αριθμούς, αλλά με την κοινωνία γονατισμένη και σε προχωρημένη αποσύνθεση. Το σύνθημα για μια… κοινωνία όρθια είναι κάτι αντίστοιχο με το νερό του Καματερού!

Οι άνθρωποι αυτοί που ήρθαν το 2015 για να κάνουν τις αγορές να «χορέψουν» με… ζουρνάδες και νταούλια, είναι αυτοί που σήμερα απολαμβάνουν τη σκηνή όπου βυθιζόταν ο… Τιτανικός, αλλά η μουσική έπαιζαν απτόητοι τις τελευταίες νότες. Μιλάμε για την ελληνική κοινωνία, η οποία έως το 2021 τουλάχιστον θα στενάζει. Μπορεί όμως να «χορτάσει» με άρτον και θεάματα γύρω από πρόσωπα που πήγαν να πετύχουν την έξοδο της χώρας από την κρίση, αλλά αυτή που ήταν τότε στα κάγκελα σήμερα την έχουν οδηγήσει σε βαθύτερη κρίση. Μάλιστα δεν μπορούν να χωνέψουν ότι οι προηγούμενοι θα είχαν πετύχει κάτι πολύ καλύτερο απ΄ ότι σήμερα. Σίγουρα όχι ένα Τρίτο Μνημόνιο…

Μια κοινωνία με «κόκκινο» ιδιωτικό χρέος 1,3 φορές το ετήσιο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν βρίσκεται σε κατάσταση γενικευμένης παραλυσίας έχοντας χάσει την ελπίδα της και την πίστη στις δυνατότητές της. Σήμερα ο Έλληνας δεν έχει να πληρώσει, θεωρεί ότι ανά πάσα στιγμή θα χάσει την περιουσία του για χρέη προς το Δημόσιο και τις τράπεζες. Όταν χάνεις τη σταθερά της εστίας σου, τότε ολόκληρος ο κόσμος γυρίζει ανάποδα. Έχεις άγχος και νευρικότητα που μόνο σε λάθος επιλογές θα σε οδηγήσει. Τα εγκεφαλικά, τα καρδιακά και οι αυτοκτονίες θερίζουν. Από το 2015 και μετά η φυσική ανανέωση του πληθυσμού φθίνει ταχύτερα, καθώς αυξάνονται θεαματικά οι θάνατοι σε σχέση με τις γεννήσεις.

Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού σήμερα κόβουν βασικές δαπάνες, αναβάλλουν προγραμματισμένες εξετάσεις ιατρικής φύσεως αυξάνοντας τους κινδύνους που ταυτόχρονα συνιστούν κίνδυνο για το ασφαλιστικό σύστημα. Ολοένα και περισσότεροι Έλληνες δεν μπορούν να αλλάξουν σήμερα έστω τα λάδια του αυτοκινήτου, μετακινούνται χωρίς να έχουν κάνει service, βάζουν τα ανήλικα παιδιά τους σε «παπάκια» για να τα πάνε στο σχολείο χωρίς στοιχειώδη πρόνοια για τους κανόνες οδικής ασφάλειας. Μια καθημερινή… παρτίδα θανάτου δηλαδή. Και όλοι γνωρίζουμε πόσο κοστίζουν ο πόνος και η θλίψη. Επιπλέον γνωρίζουμε τι κοστίζουν όλα αυτά στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, δημόσιο και ιδιωτικό.

Ο Έλληνας σήμερα είναι υπερχρεωμένος και μπατίρης. Έχει χάσει κάθε ελπίδα πιστεύοντας στα ψέματα της μεγαλύτερης πολιτικής πλάνης που γνώρισε ο τόπος μεταπολεμικά. Οδηγεί πιο επικίνδυνα στον δρόμο, κινδυνεύει η υγεία του ανά πάσα στιγμή λόγω αδυναμίας να κάνει έστω μια εξέταση αίματος, δεν μπορεί να πάρει τα φάρμακά του. Για εξόδους και τέτοια, ούτε λόγος. Κλεισμένοι όλοι μέσα στο σπίτι μπροστά σε ένα «χαζοκούτι» ή οι νεότεροι να ασχολούνται σε κατάσταση προχωρημένης… αποχαύνωσης με τα κινητά τηλέφωνα και τα κομπιούτερ χωρίς να έχουν κάποια άμεσα εξαρτημένη επαγγελματική σχέση από αυτά. Απλά τους έχουν γίνει… εξάρτηση. Ο Έλληνας σήμερα κόβει από τα πλέον απίθανα πράγματα. Σίγουρα στο παρελθόν ο χυδαίος καταναλωτισμός εκμαύλισε συνειδήσεις. Όμως, σήμερα μιλάμε για στέρηση των βασικών. Έχουμε πάει στο άλλο άκρο για χιλιάδες οικογένειες.

Η ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό έχει ντραπεί για τις ατυχείς επιλογές του πρόσφατου παρελθόντος. Θεωρεί ότι το 2015 έκανε μια εξαιρετικά λανθασμένη επιλογή και μάλιστα εις τριπλούν. Και βεβαίως, δεν μιλάμε για τον σκληρό πυρήνα των βολεμένων και ιδεοληπτικών, αλλά για εκείνους τους νοικοκύρηδες που έκαναν τη διαφθορά ψηφίζοντας τα σημερινά κόμματα της συγκυβέρνησης. Σήμερα ο εξαθλιωμένος Έλληνας πληρώνει τις επιλογές της σχετικής πλειοψηφίας που ήθελε να… τιμωρήσει και τελικώς αυτοτιμωρήθηκε! Έγινε ένας εξαθλιωμένος τύπος που ανά πάσα στιγμή θα χάσει το σπίτι του ακόμη και αν δεν έχει πάρει κάποιο δάνειο, που δεν μπορεί να πληρώσει τους φόρους, που δεν μπορεί να φτιάξει το αυτοκίνητο του, που δεν μπορεί να πάει σ΄ έναν γιατρό, που δεν μπορεί να καλύψει τα στοιχειώδη. Για κάποιους που ανήκουν σ΄ αυτήν την κατηγορία αρκούν πάντως 400-500 ευρώ μερίσματος… μιζέριας για να τον κάνουν να μην αλλάξει γνώμη για την επιλογή του. Ασχέτως εάν του πήραν πολλαπλάσια και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν συνθήκες ανωτέρας βίας. Μόνοι μας προκαλέσαμε μεγαλύτερο κόστος με τα… περήφανα μας και τις… μαγκιές μας.

Δυστυχώς, στη ζωή πρέπει να μάθουμε να πληρώνουμε το τίμημα των επιλογών μας. Ελαφρυντικά δεν υπάρχουν. Όταν κάποιος σου τάζει πράγματα ουτοπικά πρέπει να αναρωτηθείς γιατί αυτοί που ήθελες να τιμωρήσεις δεν το έκαναν. Προφανώς, μιλάμε για καταστάσεις όπου η ορθολογική σκέψη θεωρείται… πολυτέλειαν. Όποιος δεν συλλογάται συνετά, στο τέλος καταστρέφεται. Η κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο μηδέν, γιατί ένα τμήμα της το επέλεξε και μέσα από τους δημοκρατικούς κανόνες το επέβαλε σε όλους. Την επόμενη φορά που θα τεθούν όλοι ενώπιον των ευθυνών τους πρέπει να δουν κατάματα τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Πρέπει να λάβουν υπόψιν τους ότι δεν μπορούν να τους επιφυλάξουν ένα ακόμη πιο εφιαλτικό μέλλον. Η κοινωνία βρίσκεται στο σημείο μηδέν. Ήθελε… ελπίδα και περνάει από το ταμείο για να… πληρωθεί. Κάπου εκεί βλέπει ότι η ελπίδα έγινε… λεπίδα! Η φράση «ας προσέχαμε» δεν έχει νόημα. Όταν η πινακίδα σε προειδοποιεί ότι το όριο ταχύτητας είναι 50 και εσύ τρέχεις με 150, τότε αυξάνεις θεαματικά τις πιθανότητες να φας το κεφάλι σου. Και στο τέλος το τρως και σου φταίνε η… πινακίδα ή ο δρόμος! Είναι έτσι αγαπητέ Συνέλληνα; Μάθε να σκέφτεσαι και σκέψου πόσα πρέπει να μάθεις ακόμη για να έρθεις στον ίσιο δρόμο…!

ΛΟΥΚΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ