Το «δηλητήριο» του κρατισμού και οι ιδανικοί αυτόχειρες…           Είμαστε ένας λαός με πολλά χαρίσματα, αλλά και πολλά… κουσούρια. Για να είμαστε επίκαιροι, αξίζει να θυμηθούμε τα 368 χρόνια σκλαβιάς που δυστυχώς μας άφησαν ως… κληρονομιά το ρουσφέτι και το μπαξίσι. Οι περισσότεροι Έλληνες σήμερα είναι κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ξένων, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ έχουν διαθέσει σε αυτήν τη χώρα τουλάχιστον 500 δισ. ευρώ είτε με τη μορφή δανείων για το πρόγραμμα διάσωσης, είτε με τη μορφή επιδοτήσεων. Ειρήσθω εν παρόδω, οι 7 στους 10 Έλληνες πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ωφελήθηκε από εμάς (!) και 1 στους 3 πιστεύει ότι μας «ψεκάζουν». Προσθέστε και το 62% όσων πίστεψαν το 2015 ότι θα γίνουμε… παράδεισος μέσα από ένα ΟΧΙ και έχετε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα…

Για τον μέσο Έλληνα σήμερα φταίνε οι ευρωπαίοι και οι ισχυροί του πλανήτη. Η Ελλάδα ανήκει στους ισχυρούς του πλανήτη, αλλά… κλαίει τη μοίρα της μέσα από τριτοκοσμικά αδιέξοδα. Μέσα από μια παρατεταμένη κατάσταση συσσωρευμένης… ανοησίας έχουμε απομακρυνθεί από τη λογική. Σίγουρα η Μεταπολίτευση έβαλε το… χεράκι για να φτιάξει το σημερινό προϊόν του μέσου Έλληνα που στερείται κοινής λογικής και ρεαλισμού. Προφανώς και είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι αυτό ισχύει σε γενικευμένο επίπεδο. Ωστόσο, κατά τα τελευταία χρόνια έχουμε κάποια γεγονότα και κάποια ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που αποδεικνύουν τι… μυαλό κουβαλάνε οι περισσότεροι σ΄ αυτήν τη χώρα.

Η Μεταπολίτευση δίδαξε στον μέσο Έλληνα τον κρατισμό, το βόλεμα, τον παρασιτισμό. Ειδικά από το 1982 και μετά η νοοτροπία και η ανθρωπογεωγραφία στη χώρα μας άλλαξαν θεαματικά και μάλλον δραματικά. Ο Έλληνας αύξησε την εξάτησή του από το Κράτος, όπως ο ναρκομανής αναζητά τη δόση του από τον έμπορο. Κρατισμός σημαίνει ότι πολιτικά σχήματα ανεξαρτήτως κόμματος κάνουν πολιτική με τα λεφτά των άλλων. Για την ακρίβεια έκαναν πολιτική με τα λεφτά των δανεικών. Αυτή η κατάσταση το 2010 έλαβε τέλος. Το βόλεμα και η «παρασιτοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας όμως, είχαν κάνει τη ζημιά.

Σήμερα, οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν να μπουν στο Δημόσιο και πολλοί άλλοι θέλουν να ανοίξουν δουλειές με επιδότηση από το Ελληνικό Δημόσιο. Αυτά συνέβαιναν σε πολύ πολύ μικρό βαθμό προ του 1981. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι αν γινόταν ένα… δημοψήφισμα περί κρατισμού ή ελεύθερης οικονομίας, το ποσοστό θα ήταν συντριπτικό υπέρ της πρώτης επιλογής. Ίσως, θεαματικά μεγαλύτερο και από το 62% του ΟΧΙ τον Ιούλιο του 2015! Αν πρόσφερες σε κάποιον δουλειά στο Δημόσιο το 1970 ή το 1980 μπορεί να έτρωγες και… ξύλο! Σήμερα, αν δεν μπορείς να προσλάβεις κάποιον στο Δημόσιο, κινδυνεύεις να φας πολύ ξύλο! Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το μεγάλο πρόβλημα. Στη θεαματική αλλαγή νοοτροπίας που ξεκίνησε προ 37 ετών και που άλλαξε τον τρόπο σκέψης στην ελληνική κοινωνία.

Σήμερα οι Έλληνες είναι ιδανικοί αυτόχειρες, καθώς επιβράβευσαν ένα πολιτικό σύστημα που είχε ως σήμα κατατεθέν τον κρατισμό. Δεν μας φταίνε ούτε οι ξένοι, ούτε ο… καιρός. Για την ακρίβεια φταίει ο κακός μας ο καιρός. Όταν σε μαθαίνουν να λειτουργείς ως παράσιτο, τότε μόνο καταστροφικό μπορεί να είναι το μέλλον της χώρας σου. Αυτό που βιώνουμε στην παρούσα φάση είναι το τέλος της εποχής του βολέματος στο Δημόσιο, αλλά και το τέλος των διευκολύνσεων που παρέχει το κράτος. Το μνημόνιο είναι ο οδικός χάρτης για να γυρίσουμε εκεί που ήμαστε προ 40 ετών. Για να γίνει βεβαίως αυτό, θα περάσουν κάποια χρόνια. Το θέμα όμως είναι ότι πρέπει να φτιάξουμε ένα κράτος απαλλαγμένο από τις λογικές του βολέματος και των επιδοτήσεων. Μιλάμε για το τέλος εποχής. Της εποχής που μετέτρεψε τους Έλληνες σε ιδανικούς αυτόχειρες, από τη στιγμή που πίστεψαν στα παραμύθια του σοσιαλισμού με δανεικά…

του Λουκά Γεωργιάδη...!