ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: Η μισθολογική εξαύλωση θα φέρει νέο σοκ στο ασφαλιστικό σύστημα, εκτός εάν…ΛΟΥΚΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ
Κάθε μέρα γινόμαστε μάρτυρες (κυριολεκτικά και μεταφορικά… ) των εκτιμήσεων διαφόρων άσχετων που δεν γνωρίζουν στοιχειώδη οικονομικά και μάλιστα δεν κατέχουν τα στοιχειώδη δημοσιονομικά και μακροοικονομικά μεγέθη του ελληνικού κράτους. Αν δεν γνωρίζεις στοιχειωδώς τα μεγέθη δεν μπορείς να ασκήσεις πολιτική. Βεβαίως, η άσκηση πολιτικής είναι μία εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση που πρέπει να λειτουργεί πέραν των χρεοκοπημένων ιδεολογιών που κάποιοι εξακολουθούν να επικαλούνται ή να πρεσβεύουν.

Το 2010 η χώρα χρεοκόπησε καθώς δεν μπορούσε εγκαίρως να διαχειριστεί τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος. Έτσι, μέσα στην περίοδο 2004-2009 μαζεύτηκαν επιπλέον 115 δισ. ευρώ τα οποία αφορούσαν τις υπέρμετρες δαπάνες του Κράτους κυρίως για συντάξεις, μισθούς, επιδόματα, δαπάνες υγείας και εξόφληση δανεικών. Έτσι, η εποχή της πλασματικής ευημερίας έλαβε οριστικά τέλος το 2010 κλείνοντας έναν 30ετή κύκλο γενικού δημοσιονομικού… ξεχαρβαλώματος. Γιατί εν τέλει μπορεί τα λεφτά στην τσέπη να ήταν πολλά, ωστόσο, προέρχονταν κυρίως από τη «φούσκα» του δανεισμού. Αυτό θα «έσκαγε» κάποια στιγμή. Είναι σαν κάποιον ανθρώπινο οργανισμό που επί 30 χρόνια σιτίζεται με «βρώμικες» τροφές και κάποια στιγμή αρχίζουν τα εμφράγματα και τα εγκεφαλικά…

Μια κακουργηματικού τύπου διαχείριση επί πολλά χρόνια ήταν η παροχή συντάξεων πάνω ακόμη και από το ύψος του τελευταίου μισθού. Αν και η συγκεκριμένη διαδικασία αφορούσε το μικρότερο τμήμα των συντάξεων, εντούτοις το ασφαλιστικό δεν μπορούσε να σηκώσει ποσοστά αναπλήρωσης συντάξεων της τάξης του 70% ή 80%, αλλά ούτε και τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Όλα αυτά, τα οποία ο κόσμος αγνοούσε ή δεν ήθελε να καταλάβει ή έκανε ότι δεν καταλάβαινε μας οδήγησαν σήμερα στο άλλο άκρο. Σαφέστατα την ευθύνη φέρουν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου που πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν προχώρησε με αποφασιστικότητα στις αναγκαίες ρήξεις και τομές. Η κακουργηματικού τύπου διαχείριση του 2015 μας πάει ακόμη πιο πολλές δεκαετίες… μπροστά ως προς το ζήτημα της αυστηρής επιτήρησης. Οι δανειστές μας δεν θέλουν να επαναληφθεί η κατάσταση ασωτίας των περασμένων δεκαετιών. Και καλά κάνουν. Από τη στιγμή που τελείωσε ο… κοπανιστός αέρας των δανείων, ήρθε η ώρα να προσγειωθούμε στον πραγματικό κόσμο.

Το ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας θα αποτελεί μία μόνιμη απειλή. Κάποτε οι εκθέσεις των διεθνών οργανισμών εντόπιζαν το πρόβημα στα όρια ηλικίας και στο ύψος των συντάξεων. Τώρα και τα δύο αυτά έχουν διευθετηθεί κατά κάποιο τρόπο. Όμως και πάλι δεν αρκούν. Η ανεργία κινείται σε υψηλά επίπεδα και το επενδυτικό σοκ που θέλει η χώρα αργεί. Με μια τέτοια κυβέρνηση ανεύθυνων και δογματικών πολιτικών της… παλαιολιθικής εποχής, πώς να πάει μπροστά η χώρα; Σήμερα η χώρα έχει σχεδόν 3.800.000 απασχολούμενους και 2.650.000 συνταξιούχους, δηλαδή αναλογία 1,4 εργαζόμενοι προς 1 συνταξιούχο. Ταυτόχρονα έχει 1.000.000 άνεργους, ενώ συνολικά το 30% του πληθυσμού δουλεύει για να σιτίζει το υπόλοιπο 70%.

Αν πάμε λίγο παραπέρα την ανάλυση μας το 25% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα θρέφει το υπόλοιπο 75% της κοινωνίας. Επιπλέον, από τα 3.000.000 εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, οι 630.000, δηλαδή περίπου το 15% αμείβεται με μισθούς €385, ενώ το 60% λαμβάνει έως €700. Με αυτά τα δεδομένα, θα βρούμε και πάλι μπροστά μας το ασφαλιστικό. Το επόμενο στάδιο θα είναι σίγουρα μια νέα αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 70 με ταυτόχρονη νέα μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης. Όσο η οικονομία δεν δημιουργεί νέο πλούτο ως αποτέλεσμα μαζικών επενδύσεων, τόσο οι μισθοί θα είναι καθηλωμένοι και το ασφαλιστικό μέλλον ζοφερό.

Τόσο οι συντάξεις όσο και οι παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης θα υποστούν νέα μεγάλη πίεση μετά τα όσα συνέβησαν το 2015. Ελπίζουμε ότι η επόμενη κυβέρνηση θα συνειδητοποιήσει τις τεράστιες ευθύνες της για να βάλει σε απόλυτη τάξη το Δημόσιο μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και να δώσει το σύνθημα στα ξένα επενδυτικά κεφάλαια με κινήσεις που θα γίνουν μέσα σε λίγα 24ωρα. Αλλιώς, στο κοντινό μας μέλλον θα έχουμε νέες περιπέτειες όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στο μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης. Οι καθηλωμένοι μισθοί λόγω ισχνής ανάπτυξης και περιορισμένης παραγωγικότητας θα αποτελέσουν στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον τον βασικό λόγο για να γίνουν και άλλα επώδυνα… χειρουργεία. Εκτός και αν στο ενδιάμεσο υπάρξουν κυβερνήσεις που θα… εμπνεύσουν τη διεθνή επενδυτική κοινότητα.
ΠΗΓΗ:toxrima.gr...!